Month: December 2014

White Privilege: Unpacking the Invisible Knapsack (Peggy McIntosh, 1988)

An open letter (in Dutch) by Dutch MP Tofik Dibi references Peggy McIntosh’s 1988 working paper White Privilege: Unpacking the Invisible Knapsack (.pdf; mirror 1; mirror 2). McIntosh is a US-based feminist and anti-racism activist. In the paper, she enumerates dozens of daily effects of white privilege in the US. Some of the stated effects probably don’t exist in the Netherlands in 2014, but some probably do — the latter is the reason Dibi, of Moroccan descent, cites McIntosh’s work. Just think of the debate about Black Pete. Some of the effects that do exist may be mostly a problem of perception; others however will be a problem of reality. Both deserve attention. McIntosh’s list provides a useful starting point for introspection. Here is the 50-point list as included in an adapted version (mirror) of her original working paper:

  1. I can if I wish arrange to be in the company of people of my race most of the time.
  2. I can avoid spending time with people whom I was trained to mistrust and who have learned to mistrust my kind or me.
  3. If I should need to move, I can be pretty sure of renting or purchasing housing in an area which I can afford and in which I would want to live.
  4. I can be pretty sure that my neighbors in such a location will be neutral or pleasant to me.
  5. I can go shopping alone most of the time, pretty well assured that I will not be followed or harassed.
  6. I can turn on the television or open to the front page of the paper and see people of my race widely represented.
  7. When I am told about our national heritage or about “civilization,” I am shown that people of my color made it what it is.
  8. I can be sure that my children will be given curricular materials that testify to the existence of their race.
  9. If I want to, I can be pretty sure of finding a publisher for this piece on white privilege.
  10. I can be pretty sure of having my voice heard in a group in which I am the only member of my race.
  11. I can be casual about whether or not to listen to another person’s voice in a group in which s/he is the only member of his/her race.
  12. I can go into a music shop and count on finding the music of my race represented, into a supermarket and find the staple foods which fit with my cultural traditions, into a hairdresser’s shop and find someone who can cut my hair.
  13. Whether I use checks, credit cards or cash, I can count on my skin color not to work against the appearance of financial reliability.
  14. I can arrange to protect my children most of the time from people who might not like them.
  15. I do not have to educate my children to be aware of systemic racism for their own daily physical protection.
  16. I can be pretty sure that my children’s teachers and employers will tolerate them if they fit school and workplace norms; my chief worries about them do not concern others’ attitudes toward their race.
  17. I can talk with my mouth full and not have people put this down to my color.
  18. I can swear, or dress in second hand clothes, or not answer letters, without having people attribute these choices to the bad morals, the poverty or the illiteracy of my race.
  19. I can speak in public to a powerful male group without putting my race on trial.
  20. I can do well in a challenging situation without being called a credit to my race.
  21. I am never asked to speak for all the people of my racial group.
  22. I can remain oblivious of the language and customs of persons of color who constitute the world’s majority without feeling in my culture any penalty for such oblivion.
  23. I can criticize our government and talk about how much I fear its policies and behavior without being seen as a cultural outsider.
  24. I can be pretty sure that if I ask to talk to the “person in charge”, I will be facing a person of my race.
  25. If a traffic cop pulls me over or if the IRS audits my tax return, I can be sure I haven’t been singled out because of my race.
  26. I can easily buy posters, post-cards, picture books, greeting cards, dolls, toys and children’s magazines featuring people of my race.
  27. I can go home from most meetings of organizations I belong to feeling somewhat tied in, rather than isolated, out-of-place, outnumbered, unheard, held at a distance or feared.
  28. I can be pretty sure that an argument with a colleague of another race is more likely to jeopardize her/his chances for advancement than to jeopardize mine.
  29. I can be pretty sure that if I argue for the promotion of a person of another race, or a program centering on race, this is not likely to cost me heavily within my present setting, even if my colleagues disagree with me.
  30. If I declare there is a racial issue at hand, or there isn’t a racial issue at hand, my race will lend me more credibility for either position than a person of color will have.
  31. I can choose to ignore developments in minority writing and minority activist programs, or disparage them, or learn from them, but in any case, I can find ways to be more or less protected from negative consequences of any of these choices.
  32. My culture gives me little fear about ignoring the perspectives and powers of people of other races.
  33. I am not made acutely aware that my shape, bearing or body odor will be taken as a reflection on my race.
  34. I can worry about racism without being seen as self-interested or self-seeking.
  35. I can take a job with an affirmative action employer without having my co-workers on the job suspect that I got it because of my race.
  36. If my day, week or year is going badly, I need not ask of each negative episode or situation whether it had racial overtones.
  37. I can be pretty sure of finding people who would be willing to talk with me and advise me about my next steps, professionally.
  38. I can think over many options, social, political, imaginative or professional, without asking whether a person of my race would be accepted or allowed to do what I want to do.
  39. I can be late to a meeting without having the lateness reflect on my race.
  40. I can choose public accommodation without fearing that people of my race cannot get in or will be mistreated in the places I have chosen.
  41. I can be sure that if I need legal or medical help, my race will not work against me.
  42. I can arrange my activities so that I will never have to experience feelings of rejection owing to my race.
  43. If I have low credibility as a leader I can be sure that my race is not the problem.
  44. I can easily find academic courses and institutions which give attention only to people of my race.
  45. I can expect figurative language and imagery in all of the arts to testify to experiences of my race.
  46. I can chose blemish cover or bandages in “flesh” color and have them more or less match my skin.
  47. I can travel alone or with my spouse without expecting embarrassment or hostility in those who deal with us.
  48. I have no difficulty finding neighborhoods where people approve of our household.
  49. My children are given texts and classes which implicitly support our kind of family unit and do not turn them against my choice of domestic partnership.
  50. I will feel welcomed and “normal” in the usual walks of public life, institutional and social.

Carefully considering the suggested effects is not only beneficial to those who perceive them: society as a whole benefits when these effects do not exist. Perhaps, for instance, reducing feelings of exclusion may reduce crime and radicalization; or, stated in a positive sense, increase the number of people who are happy and productive members of society. (Just to be sure: I don’t intend to suggest that everyone who feels excluded is bound to be unproductive, radicalize, or be involved in crime.)

UPDATE 2017-07-15: different but related, it should be noted that working class citizens, including white working class, (obviously) find themselves negatively impacted by globalization and technological development; not to mention by the meritocratic rat-race that seems to be a logical consequence thereof. It doesn’t require a degree in sociology or public administration to see that those issues can affect social cohesion, including aspects related to white privilege. To cite Bertolt Brecht: “Erst kommt das Fressen, und dann kommt die Moral” — an observation relevant to people of all classes. See Stop Demonizing the White Working Class and, notably,  Joan C. Williams‘ book White Working Class – Overcoming Class Cluelessness in America (2017). And Susan Faludi’s book Stiffed: The Betrayal of American Men (2000).


Why There Can Be No Solution To Preventing Communication Systems Abuse (John Young)

Here is a list of arguments by John Young (@Cryptomeorg) on why there can be no solution to preventing communication systems abuse (adapted from source):

  1. Due to the technology of cellphone systems, like the Internet, there is not likely to be a means to prevent geolocation and user data from being accessed by unauthorized parties.
  2. At best there will be legal protections which cannot be technologically fulfilled.
  3. It has become common for legal programs and promises of digital data protection and privacy to mislead about technological capabilities.
  4. Operators of communication systems are aware of the impossibility of technological protection to fulfill legal requirements but join in the deception in order to assure customers, officials and watchdogs that protection is possible.
  5. Operators of communication systems work in concert with governments to allow access beyond what is legislated, in accord with long-standing practices worldwide. [Also see James Bamford talk at 31c3: A century of secret deals between the NSA and the telecom industry]
  6. Operators of communication systems also permit access to the systems by third parties under contract provisions which are customarily revealed only in part to users, and in some cases only in part to officials.
  7. Most communications systems are privately owned and ran for profit, even those ostensibly owned by governments. Information about these systems is closely guarded against outside parties learning about the systems’ capabilities, including governments, and in many cases, third parties who may not know in full how their participation is used by the system operators.
  8. Deception about communication systems is fundamental to guarding information about the systems from competitors, governments, third parties, rogue employees, spies and criminals, many of who work in concert.
  9. Every communication system is a spying system. Digital systems are far easier to penetrate than analogue systems and thus much easier to use for spying.
  10. Deception about digital systems is fundamental to their carefully guarded operation.
  11. Every manufacturer of communication systems equipment is capable of being penetrated, corrupted and bribed. Undiscovered covert attacks are most lethal to the manufacturer’s survival; discovered attacks are most often concealed, denies, lied about, used against competitors, secretly sold as products by the manufacturer, by their rogue employees, by inside spies of competitors. Deception about successful attacks is fundamental to the systems’ operation.
  12. The only protection against communication systems is to avoid their use. Protections of promises of encryption, proxy use, Tor-like anonymity and “military-grade” comsec technology are magic acts — ELINT, SIGINT and COMINT always prevail over comsec. The most widely trusted and promoted systems are the most likely to be penetrated, exploited, spied upon, successfully attacked, covertly compromised with faults hidden by promoters, operators, competitors, compromisers and attackers all of whom warn against the others while mutually benefiting from continuous alarms about security and privacy.
  13. Avoidance of communication systems does not eliminate the exploitation of data already collected, manufacture of false data, targeting of those who avoid the systems, planting concealed tracking devices on a person, using others to track a person.

Some good thinking points.


Section 933 of Public Law 111-383: US DoD strategy for acquisition and oversight of cyber warfare capabilities

In April 2012, the Washington Post reported Pentagon plans to fast-track acquisition of cyber weapons. Due to the rapidly changing nature of IT, conventional approaches of military acquisition are now considered too slow and cumbersome. The Pentagon dreamed up “Rapid Cyber Acquisition” in response. The remainder of this post cited some paragraphs that describe cyber acquisition by the US DoD.

Section 933 of Public Law 111-383 (.pdf, 2011) lays out the DoD’s strategy for acquisition and oversight of cyber warfare capabilities:

Subtitle D—Cyber Warfare, Cyber Security, and Related Matters



  • (a) STRATEGY REQUIRED.—The Secretary of Defense, in consultation with the Secretaries of the military departments, shall develop a strategy to provide for the rapid acquisition of tools, applications, and other capabilities for cyber warfare for the United States Cyber Command and the cyber operations components of the military departments.
  • (b) BASIC ELEMENTS.—The strategy required by subsection (a) shall include the following:
    • (1) An orderly process for determining and approving operational requirements.
    • (2) A well-defined, repeatable, transparent, and disciplined process for developing capabilities to meet such requirements, in accordance with the information technology acquisition process developed pursuant to section 804 of the National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2010 (Public Law 111–84; 10 U.S.C. 2225 note).
    • (3) The allocation of facilities and other resources to thoroughly test such capabilities in development, before deployment, and before use in order to validate performance and take into account collateral damage and other so-called second-order effects.
  • (c) ADDITIONAL ELEMENTS.—The strategy required by subsection (a) shall also provide for the following:
    • (1) Safeguards to prevent—
    • (A) the circumvention of operational requirements and acquisition processes through informal relationships among the United States Cyber Command, the Armed Forces, the National Security Agency, and the Defense Information Systems Agency; and
    • (B) the abuse of quick-reaction processes otherwise available for the rapid fielding of capabilities.
    • (2) The establishment of reporting and oversight processes for requirements generation and approval for cyber warfare capabilities, the assignment of responsibility for providing capabilities to meet such requirements, and the execution of development and deployment of such capabilities, under the authority of the Chairman of the Joint Requirements Oversight Council, the Under Secretary of Defense for Policy, and other officials in the Office of the Secretary of Defense, as designated in the strategy.
    • (3) The establishment and maintenance of test and evaluation facilities and resources for cyber infrastructure to support research and development, operational test and evaluation, operational planning and effects testing, and training by replicating or emulating networks and infrastructure maintained and operated by the military and political organizations of potential United States adversaries, by domestic and foreign telecommunications service providers, and by the Department of Defense.
    • (4) An organization or organizations within the Department of Defense to be responsible for the operation and maintenance of cyber infrastructure for research, development, test, and evaluation purposes.
    • (5) Appropriate disclosure regarding United States cyber warfare capabilities to the independent test and evaluation community, and the involvement of that community in the development and maintenance of such capabilities, regardless of classification.
    • (6) The role of the private sector and appropriate Department of Defense organizations in developing capabilities to operate in cyberspace, and a clear process for determining whether to allocate responsibility for responding to Department of Defense cyber warfare requirements through Federal Government personnel, contracts with private sector entities, or a combination of both.
    • (7) The roles of each military department, and of the combat support Defense Agencies, in the development of cyber warfare capabilities in support of offensive, defensive, and intelligence operational requirements.
    • (8) Mechanisms to promote information sharing, cooperative agreements, and collaboration with international, interagency, academic, and industrial partners in the development of cyber warfare capabilities.
    • (9) The manner in which the Department of Defense will promote interoperability, share innovation, and avoid unproductive duplication in cyber warfare capabilities through specialization among the components of the Department responsible for developing cyber capabilities.
    • (1) REPORT REQUIRED.—Not later than 180 days after the date of the enactment of this Act, the Secretary of Defense shall submit to the appropriate committees of Congress a report on the strategy required by subsection (a). The report shall include a comprehensive description of the strategy and plans (including a schedule) for the implementation of the strategy.
    • (2) APPROPRIATE COMMITTEES OF CONGRESS DEFINED.—In this subsection, the term ‘‘appropriate committees of Congress’’ means—
      • (A) the Committee on Armed Services, the Committee on Appropriations, and the Select Committee on Intelligence of the Senate; and
      • (B) the Committee on Armed Services, the Committee on Appropriations, and the Permanent Select Committee on Intelligence of the House of Representatives.

The DoD’s ACC Test & Evaluation Management Guide states that this strategy has been elaborated on, and mentions four cyber capability “need” timelines (2012):

[The] USD(AT&L) worked with the DoD cyber community to develop a common framework for the Services and Defense Agencies to acquire cyberspace operations capabilities.

The framework addresses requirements, acquisition, testing, and governance. To execute this new framework, the traditional defense acquisition framework will be aggressively streamlined to accommodate cyberspace operations’ quick reaction timelines, while at the same time managing risk. There are four cyber capability “need” timelines: A – less than 30 days; B – 30 days to 9 months; C – 9 to 18 months; D – greater than 18 months (likely to follow traditional acquisition processes).

An evaluation of operational risk to mission success is central to testing in all four cyberspace operations acquisition processes and will be the primary driver in determining the degree of testing appropriate for each capability. Whichever of the four processes is followed, an integrated team of testers, certifiers, and users must help develop the requirements, identify the significant operational risks, and work to address those risks through T&E. T&E of cyberspace operations capabilities must support risk management in any of the four acquisition paths by providing decision makers with credible, relevant, and efficient estimates of system and operational performance. T&E processes and products must be tailored to program need, risk, and risk tolerance; be fully integrated into capability development processes; leverage testing as a service; and efficiently synthesize developmental, operational, and specialty T&E perspectives to generate data for independent evaluation.


[Dutch] Notities over transparantie en geheimhouding (re: IVD’en)

Om wat meer context te geven bij enkele punten uit het verlanglijstje voor de nieuwe Wiv en de toekomst van onze IVD’en, hierbij enkele notities over transparantie en geheimhouding inzake de IVD’en.

Bij niet-staatsgeheime bijzondere informatie — dus niet gerubriceerd als Stg. Confidentieel, Stg. Geheim of Stg. Zeer Geheim; maar bijvoorbeeld wel informatie die als Departementaal Vertrouwelijk wordt beschouwd — wordt gesteld dat ongeautoriseerde toegang nadeel aan de belangen van één of meer ministeries veroorzaakt. Bij staatsgeheime bijzondere informatie gaat het om schade.

De CTIVD citeert in toezichtsrapport 33 (.pdf, 2012) een fragment uit het (geheime) beveiligingsplan van de AIVD:

[Het beveiligingsplan van de AIVD] stelt het volgende:

“(…) inbreuken op de vertrouwelijkheid of veiligheid tasten de slagkracht, effectiviteit en geloofwaardigheid van de dienst aan omdat:

  • bronnen, medewerkers en relaties fysieke, geestelijke of maatschappelijke schade oplopen;
  • vertrouwelijke informatie wordt gecompromitteerd;
  • lopende onderzoeken gefrustreerd worden;
  • interstatelijke betrekkingen, politieke verhoudingen, opsporings- en vervolgingsbelangen, de privacy van individuen geschaad of verstoord worden;
  • het imago van en het zorgvuldig opgebouwde vertrouwen in de AIVD aangetast worden;
  • de voorbeeldfunctie van de dienst waar het gaat om veiligheid en vertrouwelijkheid niet waargemaakt wordt;
  • zij een negatieve invloed hebben op de bereidheid van bronnen en relaties om samen te werken met of informatie te verstrekken aan de AIVD.“

Daarover merkt de CTIVD vervolgens op:

De voornoemde redenen zijn niet in alle gevallen op zichzelf voldoende om informatie staatsgeheim te rubriceren maar geven de ongewenste gevolgen aan van een inbreuk op de vertrouwelijkheid of veiligheid. (…)

Kortom, niet elke denkbare reden voor geheimhouding automatisch een legitieme reden. Waarvan akte.

In het hoofdstuk Tool 3: Intelligence Transparency, Secrecy, and Oversight in a Democracy (.pdf) van de publicatie  Overseeing Intelligence Services: A Toolkit (2012, eds.: Hans Born & Aidan Wills) stelt professor Laurie Nathan een aantal dingen over transparantie. Ter inleiding:

On the one hand, certain aspects of the intelligence community and its activities must be kept secret in order to avoid compromising operations and the lives of intelligence officers and their sources. On the other hand, secrecy is antithetical to democratic governance; it prevents full accountability; and it provides fertile ground for abuse of power, illegality, and a culture of impunity.

Nathan betoogt dat het perspectief “het vinden van een balans tussen geheimhouding en transparantie” een verkeerd perspectief is:

Since openness is a necessary condition of democratic governance and protection of human rights, the challenge in the world of intelligence should not be defined as “finding the right balance between secrecy and transparency.” Rather, secrecy should be regarded as an exception that in every case demands a convincing justification. Whereas the emphasis of intelligence communities throughout the world is on secrecy with some exceptions, in democratic societies the emphasis ought to be on openness with some exceptions. This is a matter of both principle and pragmatic imperative. There is ample historical evidence that power is more likely to be abused, and human rights are more likely to be violated, in conditions of secrecy than in an open political environment. Openness permits effective oversight by parliament and scrutiny by the media and vigilant civil society groups, providing a basis for detecting illegality and misconduct and thereby for preventing the emergence of a culture of impunity.

Een frisse zienswijze. Nathan stelt verder dat “nationale veiligheid”, zonder nadere specificatie, geen acceptabele grond is voor geheimhouding. (NB: voor een uitgebreide Nederlandse verhandeling over “nationale veiligheid” in relatie tot mensenrechten, zie het proefschrift Mensenrechten en staatsveiligheid uit 2005 van jurist Jan-Peter Loof; waarin Loof onder meer betoogt dat er geen betekenisvol verschil valt te maken tussen tussen “nationale veiligheid” en “staatsveiligheid” — iets dat de WIV2002 wel doet.) Nathan citeert een uitspraak uit 1971 van het Amerikaanse hooggerechtshof:

The word ‘security’ is a broad, vague generality whose contours should not be invoked to abrogate the fundamental law embodied in the First Amendment [dealing with freedom of speech]. The guarding of military and diplomatic secrets at the expense of informed representative government provides no real security for our Republic.

Nathan stelt verder het volgende over “nationale veiligheid”:

In a democracy the term “national security” should cover the security of the country, its system of government, its values, and all persons under the jurisdiction of the state. It consequently provides a compelling basis for openness rather than secrecy. It is not something that has to be balanced against human rights and freedoms. A democratic approach to national security encompasses and embraces human rights and freedoms.

Geheimhouding zou volgens Nathan moeten worden gemotiveerd met “specific and significant harm that might arise from the public disclosure of information”, en beperkt tot de volgende gebieden:

  • de identiteit van inlichtingenofficieren, informanten en agenten;
  • de technische details van operationele methoden;
  • de details van bescherming van belangrijke personen;
  • huidige operaties en onderzoeken;
  • de identiteit en persoonsgegevens van targets.

Dit lijstje dekt niet alle gevallen waarin een terecht beroep op geheimhouding kan worden gedaan: zo ontbreekt aandacht voor belangen van bondgenoten. Maar Nathan brengt ons wel terug naar de kern van de zaak.

Nathan geeft een reeks aanbevelingen over transparantie waarvan ten minste de volgende ook in Nederland de moeite van het overdenken waard lijken:

  • The legislation should acknowledge explicitly the importance of transparency and access to information as fundamental principles of democracy that promote human rights and freedoms, good governance, public accountability, and informed debate. The legislation should state that classification of information is consequently an exceptional measure that ought to be used sparingly.
  • The criteria for classifying information should indicate that significant harm might arise with a reasonable degree of certainty in the event of public disclosure. The legislation should not permit resort to secrecy on the nebulous grounds of “national security” or “national interest.”
  • The legislation should create an obligation on the executive to take steps to promote and facilitate public access to state-held information including, as discussed below, information on the intelligence services.

In de nieuwe Wiv moet méér dan in het huidige Hoofdstuk 4 van de Wiv2002 worden geregeld aan transparantie. Een paragraaf over actieve openbaarheid van (betekenisvolle en ondubbelzinnige) cijfermatige transparantie over de inzet van bijzondere bevoegdheden zou een mooi begin zijn: het stelt de samenleving en het volledige parlement — niet alleen de besloten Tweede Kamer-commissie — in staat een vinger aan de pols te houden van de omvang van de juridisch toegelaten inbreuken die de diensten op onze grondrechten maken. Want vergeet niet: de nieuwe Wiv kan (in zekere zin) elke burger raken.


[Dutch] ‘Ook zo verliefd op onveilig cybergebruik? Veiligheid bijzaak in ICT-wereld’ (door Eric Luiijf, 2014)

Van de hand van Eric Luiijf, Principal Consultant for Cyber Operations and Critical (Information) Infrastructure Protection bij TNO, verscheen recent onderstaand opiniestuk in het vakblad Beveiliging. Het is gedeeltelijk gebaseerd op een eerder Engelstalig stuk dat van Luiijf verscheen in het International Journal of Critical Infrastructure Protection Vol 7 Issue 3 (hier bevrijd uit betaalmuur). Hier is een kopie (gepubliceerd met toestemming van de auteur):

Ook zo verliefd op onveilig cybergebruik?

Waarom faalt cyber-security steeds? Waarom verkiezen burgers en bedrijven functionaliteit boven cyber-veiligheid? Of te wel: waarom houden we zo van cyber-onveiligheid? Een artikel om u te prikkelen om te komen tot een andere aanpak van cyber-security en het maken en gebruiken van veiliger ICT-producten.

Veiligheid bijzaak in ICT-wereld

Bij ontwikkelaars en gebruikers in de ICT-wereld staat veiligheid zelden bovenaan als het gaat om de belangrijkste producteigenschappen. Op de eerste plaats moet het gewoon werken. Vervolgens moet het zoveel mogelijk kunnen. En het mag natuurlijk niet te ingewikkeld zijn. Of het ook veilig is? Dat zal toch wel? Nu tegenwoordig zo ongeveer alles en iedereen deel uitmaakt van de ICT-wereld, kan het geen kwaad om eens met een andere bril naar cyber security te kijken.

Tijdens mijn studie, nu ruim veertig jaar geleden, kluste ik bij als programmeur. Zodra het programma geschreven was en in een stapel ponskaarten was omgezet, volgde het functionele testen. Werkte alles naar behoren, dan wilde je graag aan de volgende uitdagende programmeerklus beginnen. De systeemontwerper en -verantwoordelijke dacht daar anders over. Hij haalde een paar honderd ponskaarten uit de afvalbak naast de ponsmachine die je vervolgens moest laten verwerken door je programma. O wee als er ook maar één ponskaart door je programma geaccepteerd werd, dan had je heel wat uit te leggen. Het programma moest zichzelf en daarmee het totale systeem beschermen tegen iedere mogelijke vorm van foutieve invoer.


In 1978 crashten mainframes iedere dag wel een paar keer. De kunst was de oorzaak van de meest voorkomende crashes weg te nemen. Er bleek echter een diepliggender oorzaak te zijn. Veel systeemprogramma’s controleerden de invoerparameters niet. Vaak door een per ongeluk gemaakte programmeerfout werd een ellenlange stroom gegevens (bytes) in plaats van een enkel getal aangeboden. Resultaat was een crash van het gehele mainframe door een zogenaamde ‘buffer overflow’. Systematisch hebben een collega en ik meer dan honderd van dergelijke systeemprogramma’s voorzien van betere invoercontrole en dergelijke fouten uit het besturingssysteem gehaald.


Inloggen op een mainframe was in de jaren 70 eenvoudig. Je ging naar een terminal, verzon een gebruikersnaam en ging aan de gang. Geen wachtwoord was nodig. Pas veel later werden gebruikersnamen en initiële wachtwoorden uitgegeven. Sterke wachtwoorden werden geëist die na korte tijd verversing behoeven.

Iedere ICT-innovatie daarna zoals midicomputers, minicomputers, PCs, genetwerkte PCs, tablets en smart phones vereiste geen vorm van authenticatie: het waren toch persoonlijke middelen nietwaar? Kort nadat deze systemen grootschalig ingezet werden bleken er toch veel gevoeliger acties op de systemen uitgevoerd te worden dan eerder gedacht, bijvoorbeeld opslag van medische gegevens, elektronisch bankieren en een verborgen tweede leven. Wachtwoorden met sterkere eisen werden achteraf alsnog toegevoegd.


Bij iedere nieuwe ICT-innovatie blijken we echter niet geleerd te hebben van de opgeloste onveiligheden tijdens de vorige ICT-innovatiegolven. Eind jaren tachtig kwamen bijvoorbeeld Unix- en netwerkomgevingen opzetten. In eerste instantie opgezet voor groepsgebruik in een besloten omgeving waren de beveiligingsmaatregelen niet bestaand of ronduit zwak te noemen. Wachtwoorden als klare tekst over het netwerk en geen invoercontrole door communicatieprotocollen waardoor systemen crashten als je er ook maar een byte meer of minder dan verwacht naar toe stuurde. Veel van dergelijke fouten werden achteraf met patches opgelost toen hackers dit type systemen en netwerken gingen openbreken of lieten crashen met bijvoorbeeld de ping-of-death. Pas recent komen de makers van procescontrolesystemen er achter dat ze dezelfde problemen hebben. Raffinaderijen zijn door dergelijke zwakheden plat gegaan omdat een ICT-beheerder per ongeluk een test losliet op het proces¬controle¬netwerk. Inmiddels weten hackers bijna iedere week nieuwe mogelijkheden open te leggen om op dergelijke systemen in te breken.


Waarom houden we van onveilige systemen? Ten eerste houden we van vooruitgang. We kunnen we niet snel genoeg nieuwe functionaliteit krijgen die de informatie- en communicatietechnologie (ICT) ons biedt. De verwarming van uw bedrijf vanaf thuis regelen? De bewakingscamera of het hek op afstand via internet besturen? Doen we! Daarnaast willen we gebruikersgemak, geen moeilijk authenticatieproces. We houden ook van de nieuwe gadgets. Het slimme horloge, de slimme bril, bedrijfsgegevens op de eigen slimme telefoon. Informatiebeveiliging? Is dat niet een vage afdeling op het hoofdkantoor?

Briljante ideeën

Ten tweede denken ontwikkelaars van de volgende generatie ICT-innovatie geheel niet aan informatiebeveiliging. Het betreft steeds vaker jonge talenten die al vroeg gescout worden met briljante ideeën om ons geluk, gemak en genot te bevredigen. Als je bezig bent aan het maken van apps voor de volgende generatie smart phones, horloges, pace makers [1] of energiezuinige gebouwen, kijk je met een science fiction bril (of Google glass) op alleen vooruit. Dan kijk je niet terug naar de oude meuk als desktops of, erger nog, mainframes. De eerder geconstateerde beveiligingsfouten in die systemen en hun oplossingen worden daarom niet meegenomen in de ontwikkeling van de volgende generatie ICT en op ICT-gebaseerde producten. Daarom vinden we bijvoorbeeld standaard fabriekswachtwoorden en achterdeuren voor het testen wederom in de nieuw uitgeleverde producten, kunnen hackers opnieuw de code manipuleren door een buffer of stack overflow te creëren omdat er onvoldoende controle is op de invoer en kun je opnieuw cryptografische sleutels onttrekken aan het geheugen.
Het is ons onvermogen om te leren van geconstateerde beveiligingsfouten in eerdere generaties ICT waardoor we na zo’n vijftig jaar nog steeds last hebben van buffer overflows, producten die onveilig zijn als ze uitgepakt worden doordat ze standaard wachtwoorden en achterdeuren hebben, enzovoorts.


Ten derde komt ICT haast ongemerkt steeds vaker in handen van medewerkers van bedrijven die alleen de functionaliteit zien en niet dat ze een te beveiligen ICT-systeem gebruiken. De noodzaak om daarmee veilig om te gaan wordt niet duidelijk uit de installatie-instructies, de werkinstructies en de context van het gebruik. Denk bijvoorbeeld aan moderne ontruimingsinstallaties, de telefooncentrale, IP-camera’s en gebouwbewakingssystemen. Maar bovenal, als dergelijke systemen niet veilig uit de doos komen, gaat het zeker fout. Producenten en systeemintegratoren hebben hier een grote taak.


Willen we cyber security aanpakken, dan moeten we eerder geïdentificeerde lessen nu eens echt tot ons nemen en daarvan leren. We moeten zorgen dat die lessen ook in de volgende generatie ICT-(gebaseerde) producten terechtkomen. Vooral nu we steeds vaker ketens aan ICT-diensten ontwikkelen, zullen we in de jaren 70 uitgedachte en reeds toegepaste beveiligingsprincipes als ‘zelfbescherming’ nu eens echt moeten gaan toepassen. Bijvoorbeeld: controleer alle binnenkomende, maar ook uitgaande informatie stringent op validiteit.

Vitale functies

Nieuwe ICT-toepassingen verstoppen zich steeds vaker diep weg in gebruikersfunctionaliteit. Het aan- of uitzetten van pompen, verlichting, airconditioning en zelf vitale functies voor onze samenleving kan vanaf een tablet gedaan worden. De vraag wordt niet gesteld of dat ook altijd vanaf de keukentafel via internet moet kunnen. Het Shine-project identificeerde in de afgelopen paar jaar 29.349 procescontrolesystemen in Nederland die rechtstreeks aan het internet gekoppeld zijn… [2].

Glazen bol

Maar we kunnen ook vooruit kijken. Dat doen de hackers en cybercriminelen ook. Ze zien een gouden toekomst tegemoet. Uw wagenpark gaat bijvoorbeeld eerdaags met andere auto’s en de weg communiceren. Aan de informatiebeveiligingskant van dergelijke communicatie is er nog weinig ontwikkeling geweest. Hackers hebben allerlei elektronische systemen in auto’s al opengebroken [3]. Staan auto’s uit uw wagenpark ook op de lijst van onderzochte autotypen? [4] Maar ook bij uw thuis rolt de slimme thermostaat, de slimme meter, de slimme koelkast en de slimme wasmachine eerdaags binnen. Recent kwam naar buiten dat er negen serieuze beveiligingslekken zitten in een bepaald type draadloze thermostaten [5]. Shodan, een ‘Google’ om bepaalde typen systemen met bepaalde softwaretypen en -versies te vinden, liet zien dat 7000 van dergelijke thermostaten direct op afstand manipuleerbaar zijn. De standaard toegang is user=admin, password=admin, de pincode 1234, geen bescherming tegen het proberen van alle 9999 cijfercombinaties, niet-versleutelde informatie over de WiFi-toegangen tot het privénetwerk, enzovoorts. Zijn uw gebouwbeheer en –bewakingssystemen veiliger? Hoe zeker bent u daarvan?


Hoe is het gesteld met de beveiligingssystemen die u maakt of koopt, installeert, samenstelt of reeds in gebruik heeft? Levert u de volgende reeks producten veilig(er) af? Blijft u onveilige producten kopen of stelt u minimale eisen aan de producten die u eerdaags gaat kopen of laat installeren? Blijft u liever houden van onveiligheid gepaard gaande aan veel gebruikersgemak en ongekende functionaliteit (ook voor de hacker)? Dweilen we verder met de kraan open? Is uw strategie die van een Internet of Insecure Things [6, 7]? Dan kan ik nu al voorspellen dat we in 2050 de verjaardag van honderd jaar buffer overflows en standaardwachtwoorden gaan vieren.


Eric Luiijf

[3] I. Rouf et al, Security and privacy vulnerabilities of in-car wireless networks: a tire pressure monitoring system case study, USENIX Security’10 Proceedings of the 19th USENIX conference on Security,

Dit artikel is deels ontleend aan een eerder artikel van de auteur ‘Are we in love with cyber insecurity?’ in het International Journal of Critical Infrastructure Protection (2014), V7(3), pp. 165–166, september 2014